2-3-cyclo1

អ្នក​ធាក់​ស៊ីក្លូ-រត់​ម៉ូតូ​​ ដែល​យក​យាន​ធ្វើ​ជា​ផ្ទះ​ស្នាក់ ចង់​ឲ្យ​រដ្ឋ​មាន​ផ្ទះ​ជួល​ថោកៗ

Sorry, this entry is only available in Khmer. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

ប្រភព ៖ ភ្នំពេញបុស្តិ៍

ស៊ីក្លូធ្លាប់ជានិមិត្តរូបនៃសេវាដឹកជញ្ជូនសាធារណៈឯកជនជាទីពេញនិយមនៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ចាប់តាំងពីសម័យអាណានិគមនិយមបារាំងជារហូតមកគឺលើកលែងតែក្នុងរយៈពេលជិត ៤ ឆ្នាំនៃការគ្រប់គ្រងអំណាចរបស់ខ្មែរក្រហមចន្លោះពីឆ្នាំ ១៩៧៥-៧៩ ប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់មកស៊ីក្លូក៏ចាប់ផ្តើមទទួលការពេញនិយមឡើងវិញជាបន្តមកទៀត។

ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននៅតាមដងផ្លូវសាធារណៈនានានៃរាជធានីភ្នំពេញ គេពុំសូវឃើញមានចំនួនស៊ីក្លូច្រើនដូចមុនទេខណៈដែលយានជំនិះដឹកជញ្ជូនគ្មានផ្សែងមួយនេះនៅសល់កាន់តែតិចវាថែមទាំងបានបន្ថែមតួនាទីថ្មីរបស់ខ្លួនម្យ៉ាងទៀតគឺដោយសារ «អ្នកធាក់ស៊ីក្លូភាគច្រើនមកពីតាមខេត្តបានយកស៊ីក្លូធ្វើជាកន្លែងសម្រាន្តរបស់ពួកគាត់នៅពេលយប់ៗ» នៅតាមទីសាធារណៈមួយចំនួននៅក្នុងទីក្រុងនេះតែម្តង។

លោក ហ៊ិន មឿន វ័យ ៥៩ ឆ្នាំជាកសិករមកពីស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង បានឆ្លៀតពេលទំនេរពីការងារស្រែចម្ការរួចក៏មកធ្វើជាកម្មករធាក់ស៊ីក្លូនៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលបន្ថែមសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ ដែលមានកូននៅក្នុងបន្ទុក ៥ នាក់ និងមានដីស្រែតែ ០,៥០ ហិកតាប៉ុណ្ណោះ។ គាត់បានឲ្យដឹងថាដូចៗគ្នាទៅនឹងកម្មករធាក់ស៊ីក្លូជាច្រើនរូបទៀតពួកគាត់មកភ្នំពេញមានតែសម្ពាយ «ខោអាវពីរសម្រាប់ ក្រមាមួយ និងថវិកា ២-៣ ម៉ឺនរៀល ជាប់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ»។

បុរសវ័យ ៥៩ ឆ្នាំរូបនេះបានថ្លែងថានៅភ្នំពេញកម្មករ «ធាក់ស៊ីក្លូភាគច្រើនបានចំណាយថវិកា ៣០០០ រៀលជួលស៊ីក្លូ ១ ក្នុង ១ ថ្ងៃដើម្បីបានស៊ីក្លូធាក់ដឹកម៉ូយ»។ ចំណែកប្រាក់ចំណូលវិញ «យើងអាចរកបានចន្លោះពីជាង ១ ម៉ឺនរៀលទៅ ៣ ម៉ឺនរៀល ហើយបើថ្ងៃណាហេងបានដល់ ៤ ម៉ឺនរៀលដែរ»។

លោកបានត្អូញត្អែរថាជាធម្មតាពួក «ខ្ញុំបានចំណាយប្រាក់សម្រាប់អាហារហូបចុកប្រចាំថ្ងៃម្នាក់ចន្លោះពី ៨០០០ រៀលទៅ ១២០០០ រៀលក្នុងមួយថ្ងៃ និងចំណាយលើថ្លៃប្រើប្រាស់បន្ទប់ទឹកដើម្បីបានងូតទឹក (សាធារណៈម្តុំមុខវត្តបទុម) ២ ដងក្នុង ១ ថ្ងៃ អស់ ៤០០០ រៀល និងប្រើប្រាស់បន្ទប់ទឹកបត់ជើងតូចម្តងៗអស់ ៥០០ រៀលទៀត ពីរបីដងក្នុងមួយថ្ងៃ»។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃភាគច្រើនពួកគាត់ជាអ្នកធាក់ស៊ីក្លូបានចាប់ផ្តើមការងារតាំងពីម៉ោង ៥ ព្រឹករហូតដល់ម៉ោងជាង ៧ យប់ដើម្បីធាក់ស៊ីក្លូ និងដើម្បីស្វែងរកអតិថិជនមកជិះស៊ីក្លូរបស់ពួកខ្លួន។

«ចាប់តាំងពីម៉ោងជិត ៥ ទៀបភ្លឺពួកខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកនៅលើស៊ីក្លូរៀងៗខ្លួន ហើយរូតរះទៅដឹកអីវ៉ាន់ឲ្យម៉ូយយកទៅលក់នៅដូរតាមផ្សារ ឬនៅតាមតូបក្បែរចិញ្ចើមផ្លូវនានា។ មួយម៉ូយពេលព្រឹកយើងអាចរកបានប្រាក់ ២០០០ ទៅ ៣០០០ រៀលដែរគឺមិនទៀងទេ ទៅតាមទីជិតទីឆ្ងាយ»។ នេះបើតាមសម្តីរបស់លោក មឿន។ «ដល់ពេលភ្លឺឡើង យើងចាប់ផ្តើមធាក់ស៊ីក្លូទៅតាមផ្លូវនានាដើម្បីស្វែងរកអ្នកដំណើរដែលត្រូវការជិះស៊ីក្លូទៅផ្សារ ឬទៅនេះទៅនោះជិតៗ និងពេលខ្លះក៏បានដឹកអ្នកទៅធ្វើការអ៊ីចឹងដែរទៅអាចបានលុយច្រើនបន្តិច»។

នៅទីក្រុងភ្នំពេញនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះការធ្វើដំណើរដោយស៊ីក្លូគឺបានតែក្នុងរង្វង់ចម្ងាយផ្លូវជិតៗប៉ុណ្ណោះ ព្រោះបើទៅឆ្ងាយបន្តិចអ្នកជិះគេងាកទៅរកជិះម៉ូតូរ៉ឺម៉កកង់ ៣ វិញហើយ។

កម្មករធាក់ស៊ីក្លូរូបនេះបន្តថា៖ «ពួកយើងយកថ្លៃជិះស៊ីក្លូគឺចាប់ពី ១០០០ រៀលរហូតដល់ ៤០០០ រៀលប៉ុណ្ណឹងឯង ហើយភាគច្រើនម៉ូយជិះម្តងបាន ២០០០ រៀលទៅមកផ្សារកណ្តាល ឬផ្សារចាស់នៅជិតៗនេះឯង»។

លោក យ៉ាន់ សារិន វ័យ ៧៨ ឆ្នាំមានទីលំនៅនៅស្រុកកោះធំ ខេត្តកណ្តាល បានចំណាយពេលជាង ២០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះជាមួយនឹងមុខរបរធាក់ស៊ីក្លូ។ គាត់បានរំឭកថា៖ «គ្រួសាររបស់យើងបានចំណាយប្រាក់ប្រហែលជាង ១០០០ ដុល្លារទិញបានស៊ីក្លូថ្មីមួយកាលពីឆ្នាំ ១៩៩០ ហើយក៏បន្តប្រកបរបរនេះជារហូតមក»។

លោកបានបន្តថា៖ «ឥឡូវនេះស៊ីក្លូរបស់ខ្ញុំចាស់ហើយ តែបើចង់ធ្វើថ្មីក៏ខាងអាជ្ញាធរក្រុងគេអត់ឲ្យមានធ្វើស៊ីក្លូថ្មីបន្ថែមទៀតដែរ»។

ដោយវ័យកាន់តែចាស់គាត់អាចធាក់ស៊ីក្លូរបស់ខ្លួនបានយឺតៗ និងជិតៗតែប៉ុណ្ណោះ។ «រាល់ថ្ងៃហ្នឹងក្រោយពីផាត់ហូបចុកហើយ ខ្ញុំអាចនៅសល់ប្រាក់បានពី ១ ម៉ឺន ទៅជិត ២ ម៉ឺនរៀលប៉ុណ្ណោះ»។ នេះបើតាមប្រសាសន៍របស់លោក សារិន។ ទោះជាយ៉ាងណាលោក និងក្រុមគ្រួសារមានកូនផ្ទះតូចមួយផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់រស់នៅនៅម្តុំស្ទឹងមានជ័យ និងពុំបាច់ចំណាយប្រាក់ជួលស៊ីក្លូដូចគេទេ។

លោក ព្រំ ឌាន វ័យ ៧១ ឆ្នាំមកពីខេត្តស្វាយរៀងក៏បានចំណាយពេលនៅលើស៊ីក្លូច្រើនឆ្នាំដូចលោក យ៉ាន់ សារិន ដែរ។

លោកបានពោលថា៖ «ជំនាន់ខ្ញុំធាក់ស៊ីក្លូអាចចិញ្ចឹមកូនប្រពន្ធបាន។ ប៉ុន្តែសព្វថ្ងៃរកបានតែរស់ម្នាក់ឯងទេ គឺក្រោយពីកាត់ហូបចុក និងប្រើប្រាស់បន្ទប់អនាម័យហើយគឺនៅសល់ប្រាក់ប្រហែលជាង ១ ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃនេះគឺអត់ផ្លូវទេ»។

Leave a Reply